niedziela, 9 sierpnia 2026

Piękne nie jest prawdziwe

Poznałam kogoś.
To kim pokazuje, że jest, pasuje mi.
To co mówi jest piękne, a jak coś jest zbyt piękne by było prawdziwe, to prawdziwe nie jest. To przekonanie gasi. Ale nie tylko to przekonanie. Wszyscy, zawsze w końcu odchodzili, albo gorzej.
Moje przekonanie, że nikt nigdy mnie nie wybierze sprawia, że szukam kłamstwa w pięknych słowach.
Nie umiem żyć z tyloma cieniami.
Czuję ciekawość, gdzie jest, co robi, każdą minutą, ale z drugiej strony mnie to nie obchodzi, bo wiem że w końcu zniknie.
Mam tyle traum. I przez nie nienawidzę zostawać z kimś sama, nienawidzę obietnic.
To że coś nie jest personalne, nie oznacza, że go nie zabiło, martwi mnie to.
Tak słabo mnie zna, a chce związku... chce tylko jednego? Będzie na to naciskał? Boję się.
Boję się własnej wrażliwości i wstyd mi za moją podejrzliwość. Mimo, że mam do tego wszelkie prawo. 
Byłam zmęczona poznawaniem nowych osób, usunęłam profile...jest jednym z ostatnich, i akurat on?
Przecież chcę umrzeć. Chociaż i tak nie powinnam się tym przejmować. Nie będzie wyjątkiem i też zniknie i złamie wszystkie dane mi słowa. Póki co nie będę sobie robić nadziei i szukać chęci do życia. Po prostu postaram się odpowiedzieć tym co mi da i dalej realizować własne plany.
Jak mnie pozna do końca to i tak odpuści.

Prawda boli

Chłopak mnie skrzywdził. Spałam, a on dotknął mojego ktocza bez zgody. Złamał obietnicę, że nic między nami nie zajdzie. Drugi raz spałam ob...