środa, 18 listopada 2026

Prawda boli

Chłopak mnie skrzywdził. Spałam, a on dotknął mojego ktocza bez zgody. Złamał obietnicę, że nic między nami nie zajdzie. Drugi raz spałam obok niego i drugi raz coś się stało. 
Jedyne co go uratowało to wcześniejsze zaangażowanie i fakt że się przyznał.
Aczkolwiek przyznam, że zasiał we mnie mieszaninę nienawiści i obrzydzenia. 
Nie zamierzam z tym specjalnie walczyć. Dałam mu trzecią szansę, bo liczę że była to zwykła głupota.
Ale wiem że to ziarenko może mnie w przyszłości ochronić przed dawaniem kolejnych szans. 

Czasem mnie zaskakuje to, jak mało mnie cokolwiek obchodzi. I powiem Wam jedno - im mniej do kogoś coś czujecie, im bardziej Was to nie obchodzi, tym większy spokój zyskujecie. 
Żaden płacz, krzyki, czy przeprosiny was nie ruszają. Przynajmniej nie w ten wspołczujący sposób. Jak można współczuć sprawcy?

Nie żałuję słów wyrytych na ciele. "Nie kochaj" to najlepsza rada do której mogę się zastosować. Z moim miękkim sercem jest ciężko, ale wszystko co przeżyłam pozwala mi zbudować dla niego bunkier. Mogę popatrzeć na siebie z większego niż do tej pory dystansu, powiedzieć "nie mój cyrk i nie moje małpy" i się odsunąć ile tylko zdołam. 

Nie chce być nigdy więcej przez kogoś wykorzystana i zraniona do punktu w kto chcę umrzeć.

niedziela, 9 sierpnia 2026

Piękne nie jest prawdziwe

Poznałam kogoś.
To kim pokazuje, że jest, pasuje mi.
To co mówi jest piękne, a jak coś jest zbyt piękne by było prawdziwe, to prawdziwe nie jest. To przekonanie gasi. Ale nie tylko to przekonanie. Wszyscy, zawsze w końcu odchodzili, albo gorzej.
Moje przekonanie, że nikt nigdy mnie nie wybierze sprawia, że szukam kłamstwa w pięknych słowach.
Nie umiem żyć z tyloma cieniami.
Czuję ciekawość, gdzie jest, co robi, każdą minutą, ale z drugiej strony mnie to nie obchodzi, bo wiem że w końcu zniknie.
Mam tyle traum. I przez nie nienawidzę zostawać z kimś sama, nienawidzę obietnic.
To że coś nie jest personalne, nie oznacza, że go nie zabiło, martwi mnie to.
Tak słabo mnie zna, a chce związku... chce tylko jednego? Będzie na to naciskał? Boję się.
Boję się własnej wrażliwości i wstyd mi za moją podejrzliwość. Mimo, że mam do tego wszelkie prawo. 
Byłam zmęczona poznawaniem nowych osób, usunęłam profile...jest jednym z ostatnich, i akurat on?
Przecież chcę umrzeć. Chociaż i tak nie powinnam się tym przejmować. Nie będzie wyjątkiem i też zniknie i złamie wszystkie dane mi słowa. Póki co nie będę sobie robić nadziei i szukać chęci do życia. Po prostu postaram się odpowiedzieć tym co mi da i dalej realizować własne plany.
Jak mnie pozna do końca to i tak odpuści.

niedziela, 24 maja 2026

środa, 6 maja 2026

HalfLife

 To jest niesamowicie dziwne uczucie, jakbym prowadziła jednocześnie dwa życia. Z jednej strony - rozwijam pomysły, znajomości, a przynajmniej się staram, z drugiej strony- planuję co muszę do końca roku ogarnąć, za nim umrę.
Jak aktor tworzący postać jednego filmu, udaję, że będzie sequel.

Zostawiam okruchy rozpaczy - zauważ, że mi źle. Ale nikt ich nie dostrzeże, bo to niedorzeczne i niewygodne.

I nic nie pomoże, bo żadna rozmowa, gadanina, tłumaczenie rzeczywistości nie przyzwyczają Cię do samotności. Takiej w której nie masz z kim wyjść, podzielić się dniem, ani zadzwonić kiedy masz atak paniki. Można się oszukiwać, że przecież chcę tyle zwiedzić, zjeść czy przeżyć. Ale jeżeli zrobiłabym listę "za" i "przeciw", porównując ilość pozytywnych rzeczy które mogę sama przeżyć to jakieś 20% do 80%. Kto zdrowy na umyśle wytrzymałby 80% nieszczęścia na 20% radości? Nawet sen muszę częściowo odliczyć, bo nie mam ciepła drugiej osoby, które koiłoby moje koszmary, wspomagam się kotami i termoforem. To nie jest życie.

Boję się śmierci, bałam się każdej nieodwracalnej decyzji. Ale teraz... Mam nadzieję, że po śmierci nic nie ma. Naprawdę, wolę 0% niż kolejne lata życia na minusie. 

Są momenty w których chcę mniej, ale to nie znika przez 99% czasu. Raz na tą sekundę zniknęło, był ktoś...ale do uczuć też nie zmuszę, a poniekąd dostałam kosza.

Mogłabym postawić poprzeczkę na podłodze i dać się wykorzystać po całości, ale trwanie w zaprzeczeniu siebie lub w pewnej formie zawieszenia...to nie jest życie, a ja nie czuję się na tyle zdesperowana do utrzymania życia fizycznego by pakować się tam gdzie nikomu na mnie nie zależy.

wtorek, 28 kwietnia 2026

xD iks kur de

Dobra, dowiedziałam się co miałam się dowiedzieć. Plan z Baldurem nieosiągalny, w sumie dostałam kosza. XD żałosna ja narobiła sobie nadziei. Nie dziwi mnie to i nie martwi. Po prostu wracam na stare tory.
Ale szkoda, bo wg kart czekała mnie z nim pasjonująca przyszłość, być może dziecko, w każdym razie coś wartego próby. Nigdy do tej pory nie miałam z nikim tak pozytywnego rozstawu. No, a jedyną próba na jaką się zapatruję to ta samobójcza. Rozważam rozpoczęcie poszukiwań już w tą majówkę, ale pewnie średnio mi się będzie chciało.
Trzeci kosz zaliczony, ale szkoda, bo naprawdę mi się podobał.

czwartek, 23 kwietnia 2026

Złoty podział

Obiecałam, że będę próbować. Jednak staje się to cholernie trudne. Muszę jednocześnie dawać szansę do Mnie dotrzeć, a jednocześnie nie pozwolić sobie, na to, żeby mi zależało za bardzo. Za bardzo, bym w razie zranienia nie cierpiała jakoś bardzo. 
Potrzebuję jednej osoby, która by Mnie chciała. I mam się postarać przez ten rok, żeby tak się stało. Nie wiem czy mi się udało. Ale mój plan nigdy nie był... zminiejszy? 
Obiecał, że skończymy Baldura do 1 lipca. To jakieś 14 tygodni. Jeżeli wspólne robienie czegoś przez jakieś 3-4h, może 1 może dwa razy w tygodniu to za dużo, to na pewno nie dla osoby ktorą się bardzo lubi. To jakieś 1,5-3,5% czasu całego tygodnia. 
Im mniej tych wspólnych aktywności, tym bardziej irytują mnie seksualne podteksty. Jakbym nie była czymś więcej niż kawałkiem mięsa. Nie żeby mnie to dziwiło, ale...
Chciałabym mieć choć jedną osobę, która by mnie chciała.
No, ale koniec z mazaniem się. Ostatni rok, to muszę się postarać, nie?
Najwyżej w lipcu zacznę planować trasę na samobójstwo. Spędzę czas na wędrówki w miejsca, gdzie chciałabym zaznać ostatniej udręki. 

czwartek, 9 kwietnia 2026

Gdy chmurę przecina promień

Poznałam kogoś. I mimo, że czuję napływ radości to, jak trwa to zbyt długo lub jest zbyt wysoko, to pojawia się lęk. Na każde mroźniejsze uczucie, doznanie, reaguję lękiem. Boję się, cały czas z tyłu głowy mam przekonanie że to nie jest prawda, że już nie mogę nikomu uwierzyć... że zależy. 
Ktokolwiek, komukolwiek, gdziekolwiek. Widzę codziennie z tyłu głowy gdzie chcę umrzeć i to mnie koi. Koi mój lęk, wycisza emocje.
Miałam dać z siebie wszystko do końca roku i daję, nikt nie może powiedzieć, że nie próbowałam. Nienawidzę siebie tak bardzo jak bardzo czuję ten ból. Nie mogę siebie lubić, bo nikt kogo kochałam nie może być tym złym, jeżeli mnie zostawili to dlatego że ze mną jest coś nie tak. 
Miałam nie kochać, bo i na co mi to...

Prawda boli

Chłopak mnie skrzywdził. Spałam, a on dotknął mojego ktocza bez zgody. Złamał obietnicę, że nic między nami nie zajdzie. Drugi raz spałam ob...